صفحه نخست / اخبار علمی / آیا عکس های سلفی نشان از خودشیفتگی دارد؟
کتاب فرمول پی (π) (نسخه چاپی)

آیا عکس های سلفی نشان از خودشیفتگی دارد؟

عکس های سلفی در سراسر جهان به سبک مدرنی از پرتره تبدیل شده اند. زیگموند فروید در مقاله سال ۱۹۰۵ خود با عنوان «سه مقاله در باب تمایلات جنسی» برای اولین بار اصطلاح خودشیفتگی (narcissism) را بکار برد تا انتخاب ابژه در افراد همجنس گرا را توصیف کند. فروید در آن زمان این اندیشه را مطرح کرد که این افراد خودشان را موضوع عشق و توجه خود قرار داده و دنبال کسی شبیه خودشان هستند تا بتوانند آنها را همانطور دوست بدارند که مادرشان آنها را دوست داشت.

اما امروزه میلیون ها نفر که در جستجوی شریک عاطفی هستند، عکس هایی با ژست های به دقت انتخاب شده از خود در شبکه های اجتماعی می گذارند. مکانیسمی که در پس گرفتن عکس های سلفی وجود دارد، گاهی با پدیده های بیمارگونه واضحی درآمیخته است؛ به ویژه وقتی فرد کل انرژی حیاتی اش را بر خودش متمرکز می کند و تنها خودش را موضوع و مرکز دریافت غرایز خود می داند. این در مورد خودبیمارانگاری نیز صدق می کند (نه ترس از بیمار شدن، بلکه شک به بیمار بودن) که در آن فرد انرژی روانی اش را بر یکی دو اندام خودش متمرکز می کند.

یک فرد خودشیفته همه تلاشش را می کند که خودش را جذاب جلوه دهد، ولی فقط خودشیفته ها این کار را نمی کنند. همانطور که فروید در مقاله ۱۹۱۴ خود می گوید: «علاوه بر زنانی که به نظر می رسد تنها خود را دوست دارند و می کوشند دیگران را افسون کنند، مردان و زنانی که گاهی می خواهند با جراحی پلاستیک، در دسترس نبودن و یا تظاهر به خودکفایی و عدم نیاز به دیگران شبیه آنها شوند نیز همینطور هستند.» این عکس ها با پس زمینه هایی بدون توجه به زیبایی، تنها به دلیل بالا بردن پرستیژ شخصی که در عکس هست، انتخاب می شود؛ سلفی هایی متعدد با لبخندهای عریض در قلب بناهای تاریخی گرفته می شوند که بدون کوچکترین توجه به تاریخچه یا تاثیر آن بنا، تنها به دلیل علاقه فرد به پس زمینه گذاشتن آن انتخاب می شوند.

فروید معتقد است حالت خودشیفتگی به معنی عدم سرمایه گذاری انرژی روانی (لیبیدو) بر موضوعات بیرون از خود و انکار عشق به دیگران است و در واقع عشق یا نیروی روانی فرد صرف خودش می شود. هرچه سرمایه گذاری انرژی روانی بر ایگو (خود) بیشتر شود، انرژی روانی کمتری برای موضوعات یا افراد بیرونی باقی خواهد ماند. اینجا صحبت از به اصطلاح خودشیفتگی طبیعی در دوران نوزادی نیست، بلکه منظور ساز و کاری است که در بزرگسالی رخ می دهد؛ یعنی وقتی ایگو یکپارچه تر است.

ولی چرا باید کسی به خودش این همه اهمیت بدهد؟ چه توضیحی برای این وجود دارد که فرد از همه دنیا دست بکشد و این همه انرژی روانی و غریزی اش را صرف خودش کند؟ انگار که جهان پیرامون فرد در نهایت به یک موضوع اضافه تبدیل شده که هیچ علاقه و جذابیتی ایجاد نمی کند. اینجا باید پیامدهای نوعی نارضایتی را ببینیم که از برآورده نشدن آرمان های ایگو ناشی شده است؛ بخشی از فراخود که بیشترین مطالبه را دارد. از این نظر، فرد باید در ظاهر وجود داشتن خودش را به دیگری نشان بدهد تا از او مهر تایید بگیرد.

این حالتی بیمارگونه است که باعث تسلط بی رحمانه عکس در دنیای فرد و لذت از داشتن آن می شود که در مقاله سال ۱۹۱۴ فروید به آن اشاره شده است؛ توهم بزرگی و توهم پارانوئیدوار در مرکز توجه بودن؛ بنابراین خودشیفتگی در گرفتن عکس سلفی این وسواس و مشغله فرد نسبت به تصویر خودش را نشان می دهد.

کتاب فرمول پی (π) (نسخه چاپی)

درباره admin

همچنین بررسی کنید.

بازیافت گجت ها راحت تر خواهد شد

بازیافت گجت ها راحت تر خواهد شد

تقریباً تمام کاری که صنعت لوازم الکترونیک مصرفی در مورد یک محصول انجام می دهد، …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *